این که یه دانشجوی پرستاری وقت داره همزمان تو آژانس مسافرتی کار کنه به کنار؛ این که 50 سال پیش ادکلن چنل بوده؛ و انقدر هم در دسترس بوده که یه مدیر آژانس بتونه هدیه بده؛ اینا که خیلی عادی و قابل باوره تو فیلما؛ ولی جالب اینجاست که برای طبیعی بودن فیلم باید زنای بی حجاب تو خیابون بگردن و به ریش ما بخن

تقریباً یک سال پیش اصلاً دلم نمی خواست کنکور ارشد شرکت کنم. اصلاً نمی خواستم ادامه تحصیل بدم. یه جرقه از همون جرقه های تو فیلما تو زندگی دانشجوییم پیش اومد. انگیزه ادامه تحصیل پیدا کردم. راستش الان که رسماً داوطلب کنکور ارشد شدم دارم کمی جدی تر مطالع

قبل از اینکه دانشگاه قبول شم خیلی درس خون نبودم تو دانشگاه هم از همون ترم اول اهل درس خوندن نبودم متاسفانه. و این دقیقا یکی از موضوعاتیه که بابتش خیلی حسرت میخورم! ولی نمیدونم چرا همیشه منو دو تا دوستام این اعتماد به نفسو داشتیم که "اگه بخونیم 20 میش

یه فرقی بین کیفیت تحصیلات الان با گذشته هست که ذهنمو مشغول میکنه و این سوال که آیا میشه کیفیتو مثل گذشته بالا برد؟ برداشت عموم اینه که سواد برای نسل والدین های ما همون پنجم دبستان بود . برای نسل دهه پنجاه لیسانس ؛ دهه شصت فوق لیسانس و دهه هفتاد هم ک

حتی اگر آدمای عادی هم توی حادثه ای از دنیا برن، دردناکه. چه برسه به آتش نشان! با وجودی که تو فیلما هم دیده شد که عده ای سر راه وایستاده بودن و حقیقتاً برای کار امداد رسانی خلل ایجاد کرده بودن؛ ولی یه عده هم انصافاً خوب عمل کردن که جلوی سازمان اهدای خ

یه سوال نوشته بود سه تا دایره دو به دو و هر سه با یه دایره ی بزرگ مماسند. و نسبت شعاع ها رو میخاست. خدا میدونه چند تا شکل کشیدم اخرم نتونستم دربیارم. سه تا دایره تو یه ردیف کشیدم. سه تا دایره تو هم کشیدم بعد دیدم نمیشه.... یعنی بعضی وقتا حس میکنم دیگه مخم کار نمیکنه بخاطر اینکه بعد از اینکه جواب رو ...

یکی از سؤالات تمرینای کتاب آدامز این بود که: خود را در دام قدر مطلق نیندازید. و بعد یک عبارت قدر مطلق کاملاً ساده رو نوشته بود. چیزی که با اطلاعات اولیه از قدر مطلق اونو میشه جواب داد. اما متن این سؤال منو حسابی به فکر فرو برد. و بعد ها جواب خودمو این طور دادم که گاهی اوقات که دانش آدم درباره ی موضو...

یه دوستی دارم که دبیرستان نمونه دولتی می رفت می گفت مورد داریم بعضی از هم کلاسی ها برای امتحانات کلاسی معمولی هم شب با قرص خواب میخابن چه برسه به امتحان اصلی و کنکور... خیلی وقتا دیده شده که اضطراب باعث کاهش عملکرد میشه ولی تو این آدما که عملکرد خوبه

دو سه هفته است که آژیر خطر آپارتمانمون بیخودی سر و صدا می کنه گوش همه مون کر میشه؛ ولی خب نمیشه قطعش کرد چون که ممکنه مواقع اضطراری صداش در نیاد... بار اول همه زدیم بیرون فکر کردیم آتیش سوزی شده خصوصاً بعد از جریان پلاسکو از همه چی آدم می ترسه... ولی

گاهی بعضی سؤالا میشن که انقدر سختن؛ حتی بعد از دیدن جواب کاملاً تشریحی هم آدم نمی فهمه که بتونه حلش کنه! این از اون قاعده ی "معما چو حل گشت آسان شود" مستثناست؛ و اون چیزی نیست جز ریاضی! بعضی از سؤالا جوری طراحی شدن که آدم فکر می کنه مغز بشر هم می تونه انقدر دقیق سؤال طراحی کنه؟! یه مشاوری برامون صحب...

به دوستم میگم جدیداً گردن درد گرفتم، شروع کرده برام داستان تعریف کردن از دوستش که میگه ای کاش تهران قبول نمیشدم! گفتم چرا؟ گفت از بس که درس خونده گردن درد گرفته همه ش سرش تو کتاب بوده، بلخره تونسته ارشد تهران قبول شه؛ ولی دائماً این دکتر و اون دکتر م

همیشه روز تولد من، مادرم و خواهر برادراش یاد برادر از دست داده شون می افتن به دلیل اینکه دو سال قبل از تولد من درست روز تولد من از دنیا رفته... چرا باید تصادفاً این دو تا اتفاق با هم رخ بده؟ چرا مردم به جای اتفاق خوبی مثل تولد من یاد اتفاق غمگینی مثل

مهر ماه توی سخنرانی درباره کنکور یه آقایی صحبت می کرد و یه جمله ای گفت که هر جا نگاه می کنم جمله ی اونو می بینم گفت که کنکور سرنوشت آدما رو تغییر می ده از این رو به اون رو می کنه؛ چه خانواده هایی که با قبول شدن بچه هاشون تو کنکور پیشرفتی کردن که هرگز

خواهرم دو تا پسر شیطون داره؛ هر دفعه میایم خونه اش یه کاری کرده که عجیب غریب باشه اونم از دست بچه ها! سبد سیب زمینی هاشو گذاشته رو کابینت چون کوچیکه میاد دست میزنه. یخچالشو قفل میکنه چون میان میرن تو یخچال. رو پرده اش آهنربا زده که بچه ها یادشون نیفت

درباره مکتوب کردن توی حل مسائل و مشکلات زندگی زیاد شنیدیم همه مون! ولی هیچ کس عمل نمی کنه! در واقع مثل یک حرف کلیشه ای شده که همه حفظیم ولی کمتر عمل می کنیم؛ من برای قبولی تو کنکور ارشد طبق کتابی که خونده بودم؛ انگیزه هامو نوشتم. و حس می کنم که خیلی

امروز رفته بودم دانشگاه پیش یکی از استادامون. اولش گفت شما دانشجوی من بودی؟ دقیق نگام کرد. بعد که فامیلمو گفتم وانمود کرد که شناخته. ولی انگار واقعاً شناخته بود... پرسید حالا که درست تموم شد چی کار می کنی؟ گفتم فعلاً می خونم برای ارشد... پرسید: بعدش

تازگی ها تو متن حدیث کساء دقت کردم و متوجه شدم که هر بار که بچه ها میان به مادرشون سلام میدن؛ تو یه کلمه سلام میگن؛ ولی مادر تو دو کلمه جواب میده؛ روز مادر ها باید به همچین چیزی فکر کنم!! :-) عیدتون مبارک... روز مادر مبارک...

مثل اینکه دارم بزرگ میشم! نشون به اون نشون که حرف های کلیشه ای دارن برام رنگ می گیرن! گاهی فکر می کردم که حرفای مامان بابام همه ش تکراریه و کلیشه است و به قول یه بنده خدایی من باب احترام چشم می گفتم... گاهی هم درباره ی حرف استادا، همین نظرو داشتم.چقد

چند روز دیگه کنکور ارشده؛ و من اصلاً انگار نه انگار... 7فروردین که فهمیدم یک ماه بیشتر به کنکور نمونده، سر تا پا استرس شدم و 7 ساعت درس خوندم! برای من که بی سابقه بود... لحظات آخر خیلی مهم هستن؛ چون به مرور اختصاص داده میشن؛ و حتی جایی خوندم که رتبه

سه ساعت پیش موبایلم افتاد تو آب و از شدت ناراحتی دو سه بار گریه کردم... و هزار جور فکر به سرم زد... اول اینکه بار اولم نیست که با وسایل گرون قیمتم ااین کارو میکنم. دفعه پیش مانیتور لپتاپم رو شکستم. باتریشم خراب کردم. بعد از دادن هزار تا قول صاحب این